50.296433, 18.917130 50.315928, 18.901377 50.315330, 18.899312 50.302825, 18.915584 50.304768, 18.908905 50.308063, 18.920511 50.296433, 18.917130 50.303622, 18.908565 50.311475, 18.899771 50.312749, 18.899660

Trasa nr 4

Krótka trasa nr 4, która docelowo powinna połączyć Katowice z Gliwicami  rozpoczyna się na granicy Chorzowa i biegnie przez Park Skałka do węzła tras rowerowych przy skrzyżowaniu ul. Bytomskiej i ul. Krasickiego. Docelowo powinien prowadzić stąd przez Lipiny do granicy z Rudą Śląską koło Goduli.

Opis krajobrazu  i zabytków wokół trasy:

 

Centralną część Parku Skałka stanowi zbiornik wodny - jeden z większych na terenie Świętochłowic. Jest to zbiornik antropogeniczny o głębokości nie przekraczającej 2m. Powstał w wyniku osiadania gruntu spowodowanego szkodami górniczymi. W latach 60-tych XXw. przekształcono istniejące tu nieużytki i hałdy na tereny rekreacyjno-sportowe. Otwarcie parku nastąpiło 22.06.1968 roku. Obecnie w skład kompleksu wchodzi stadion, kąpielisko, sektor parkowy ze stawem i sektor rekreacyjny.

Na terenie parku występuje drzewostan typowy dla terenów parkowych: wierzba krucha i brzoza brodawkowata. Na brzegach stawu rozwinęła się roślinność szuwarowa z dominacją trzciny i pałki szerokolistnej, w której to znalazły miejsce do gniazdowania łyska i kaczka krzyżówka. Występują tutaj ptaki typowe dla siedlisk ludzkich: kawka, kos, sroka, sikora, wróbel i jaskółka. Nad samą wodą można obserwować ważki z rodzaju żagnica, lecicha i pałątka. 
Wśród innych owadów można zauważyć nartnika czy pluskolca. Stadion znajduje się w północno-zachodniej części kompleksu i może pomieścić 26 tyś. widzów. Wyposażony jest w boisko do piłki nożnej i tor żużlowy. W kwietniu 2005 na stadionie zebrało się 20 tys. osób na mszy w intencji Jana Pawła II.
W sektorze rekreacyjnym znajduje się kilka boisk, korty tenisowe i tor do speedroweru. Południową granicę parku stanowi Drogowa Trasa Średnicowa - dwujezdniowa droga szybkiego ruchu dla obsługi ruchu lokalnego budowana od 1979 r.

 

Pierwotnie, na gęsto zalesionym terenie obecnych Lipin, znajdował się folwark, należący do obszaru dworskiego w Chropaczowie. Pierwsza pisana wzmianka o Lipinach pochodzi z 1802 r. Począwszy od 1823 roku rozpoczyna się intensywny rozwój górnictwa i hutnictwa, związany z inwestycjami von Donnersmareków: huta cynku „Silesia" (powstała z kilku mniejszych zakładów ok. 1858 r.) oraz kopalnia węgla kamiennego   „Matylda".   Zabudowę   mieszkalną   Lipin   stanowiły   początkowo prymitywne kolonie robotnicze, obecnie już nie istniejące. Później  powstały kwartały kamienic czynszowych pomiędzy ulicami Chorzowską i A. Świdra oraz nowoczesne osiedla zakładowe „Silesii" na południe od ul. Chorzowskiej. Dzisiejsza ul Chorzowska powstała w latach dwudziestych XIX w. jako pierwsza bita droga na Górnym Śląsku i była głównym traktem komunikacyjnym biegnącym z Królewskiej Huty (Chorzów) do Gliwic. W 1879 roku Lipiny stały się samodzielna gminą. Liczyły wówczas prawie 8 tys. mieszkańców. W 1930 r. liczba ludności przekroczyła 18,6 tys. Od 1951 roku obszar Lipin został włączony do Świętochłowic.

Trasa nr 127 i 127a

Na południowym skraju Lasku Chropaczowskiego trasa nr 130 krzyżuje się z trasą nr 127, rozpoczynającą się na granicy Chorzowa obok Os. Pnioki w dzielnicy Chorzów II i prowadzącą skrajem Lasku Chropaczowskiego i Parku Chropaczowskiego do centrum Chropaczowa z zabytkowym kościołem. Od skrzyżowania obu tras odchodzi na północ trasa nr 127a, przecinająca Lasek Chropaczowski i kończąca się przy Os. Chropaczów. Długość tras nr 127 i 127a wynosi odpowiednio 1,6 km i 0,8 km.

Opis krajobrazu  i zabytków wokół trasy:

Las Chropaczowski to dawne pola górnicze kopalni „Śląsk", zalesione po II wojnie światowej. Stanowi on doskonałą przestrzeń rekreacyjną dla mieszkańców okolicznych osiedli. Na opisywanym terenie wytworzyły się trzy typy siedliskowe lasu. Od stron południowej i północno-zachodniej graniczączy z osiedlami mieszkaniowymi las antropogeniczny tj. przekształcony przez człowieka. W części centralnej, w obniżeniu terenu wytworzyły się lasy łęgowe. Wschodnią i północną część zajmują grądy z występującymi tu: olszą czarna, topolą i grabem; możemy zaobserwować również: wiąz górski, czerwoną odmianę jawora, wierzbę kruchą, topolę holenderską i wiąz szypułkowy. Na terenie lasu znajduje się podsychający zbiornik wodny, w którym występują ślimaki: błotniarka stawowa i zatoczek rogowy. W lesie spotkać można pomrowa wielkiego czy ślinika luzytańskiego, które zostały zawleczone w naszą strefę klimatyczną z południa Europy. Jedynie w tym akwenie, dzięki występującej tu trzcinie i pałce szerokolistnej miejsce do gniazdowania znalazła kokoszka wodna, a nad wodą można spotkać ważki lecichę pospolitą czy łątkę dzieweczkę. W stawie co jakiś czas można usłyszeć i zaobserwować żabę zieloną lub wodną. Występuje tu zaskroniec, rzadkość na terenach miejskich. Oprócz tego zbiornika wodnego istniały na tym terenie jeszcze inne, które już wyschły. Owe zbiorniki i widoczne skarpy to pozostałości po dawnych wyrobiskach, sprzed II wojny światowej, z których wydobywano glinę do produkcji cegły. Na terenie Lasu Chropaczowskiego występuje wiele ptaków śpiewających takich jak: sikora, kowalik, zięba, kos. Czasami zalatuje tutaj jastrząb, prawdopodobnie z północno-zachodniej części miasta. Ze ssaków można spotkać kreta, ryjówkę aksamitną, a czasami zauważyć jeża.

 

Chropaczów to dzielnica Świętochłowic, położona na północny-zachód od centrum miasta, liczy blisko 8 tys. mieszkańców. Nazwę wsi rycerskiej Chropaczów wymieniono po raz pierwszy w 1295 r. w dokumencie księcia bytomskiego Kazimierza II. Wieś, założona na prawie niemieckim, rozlokowana wzdłuż dzisiejszej ulicy Łagiewnickiej, początkowo liczyła zaledwie kilku gospodarzy. Dobra chropaczowskie wielokrotnie zmieniały właścicieli, ostatecznie w 1826 r. nabył je Karl Lazarus hrabia Henckel von Donnersmarck. Od tego czasu w Chropaczowie następuje rozwój górnictwa węgla kamiennego (kopalnia "Śląsk") i hutnictwa cynku - huta „Guidotto". Rozwój przemysłu spowodował gwałtowny wzrost liczby ludności, co wiązało się z rozwojem budownictwa mieszkalnego o charakterze miejskim oraz budową obiektów publicznych. Pierwszy budynek szkoły w Chropaczowie powstał w 1866 r., drugi w 1898 r. W 1911 r. wybudowano gmach urzędu gminnego u zbiegu obecnych ulic Łagiewnickiej i Armii Ludowej. W 1913 r. poświęcony został kościół Matki Bożej Różańcowej. W 1875 r. Chropaczów stał się gminą, a w 1951 r. dzielnicą Świętochłowic.

 

Trasa nr 746

 

Prowadzi wokół Parku Skałka, odgałęziając sie od trasy nr 4. W południowej części parku odgałęzia sie oznakowane drogowskazami polaczenie z centrum Miasta – zabytkowym kościołem, Muzeum i stacja PKP. Polaczenie to prowadzi alejka przez tunel w nasypie Drogowej Trasy Średnicowej, a następnie jezdniami ulic, częściowo stanowiącymi wyłącznie dojazd do parkingów lub wyłączonymi z ruchu samochodowego.

Opis krajobrazu  i zabytków wokół trasy:

 

Centralną część Parku Skałka stanowi zbiornik wodny - jeden z większych na terenie Świętochłowic. Jest to zbiornik antropogeniczny o głębokości nie przekraczającej 2m. Powstał w wyniku osiadania gruntu spowodowanego szkodami górniczymi. W latach 60-tych XXw. przekształcono istniejące tu nieużytki i hałdy na tereny rekreacyjno-sportowe. Otwarcie parku nastąpiło 22.06.1968 roku. Obecnie w skład kompleksu wchodzi stadion, kąpielisko, sektor parkowy ze stawem i sektor rekreacyjny.

Centralną część parku stanowi zbiornik wodny - jeden z większych na terenie Świętochłowic. Jest to zbiornik antropogeniczny o głębokości nie przekraczającej 2 m. Powstał w wyniku osiadania gruntu spowodowanego szkodami górniczymi. W latach 60-tych XX w. przekształcono istniejące tu nieużytki i hałdy na tereny rekreacyjno-sportowe. Otwarcie parku nastąpiło 22.06.1968 roku. Obecnie w skład kompleksu wchodzi stadion, kąpielisko, sektor parkowy ze stawem i sektor rekreacyjny.
Na terenie parku występuje drzewostan typowy dla terenów parkowych: wierzba krucha i brzoza brodawkowata. Na brzegach stawu rozwinęła się roślinność szuwarowa z dominacją trzciny i pałki szerokolistnej, w której to znalazły miejsce do gniazdowania łyska i kaczka krzyżówka. Występują tutaj ptaki typowe dla siedlisk ludzkich: kawka, kos, sroka, sikora, wróbel i jaskółka. Nad samą wodą można obserwować ważki z rodzaju żagnica, lecicha i pałątka. 
Wśród innych owadów można zauważyć nartnika czy pluskolca. Stadion znajduje się w północno-zachodniej części kompleksu i może pomieścić 26 tyś. widzów. Wyposażony jest w boisko do piłki nożnej i tor żużlowy. W kwietniu 2005 na stadionie zebrało się 20 tys. osób na mszy w intencji Jana Pawła II.
W sektorze rekreacyjnym znajduje się kilka boisk, korty tenisowe i tor do speedroweru. Południową granicę parku stanowi Drogowa Trasa Średnicowa - dwujezdniowa droga szybkiego ruchu dla obsługi ruchu lokalnego budowana od 1979 r.

Trasa nr 130

 

Biegnie od skrzyżowania ul. Bytomskiej z ul. Krasickiego biegnie początkowo przez Skwer Bytomska ciągiem pieszo-rowerowym, przecina ul. Powstańców Śląskich przejazdem dla rowerzystów, po czym biegnie przez Park Heiloo, odcinkiem drogi dla rowerów, a następnie istniejącymi alejkami. Przy hipermarkecie Nomi jest krótki odcinek drogi dla rowerów omijającego wiatę przystankowa i wydzielenie pasa dla rowerów na istniejącym chodniku z betonowej kostki fazowanej, a następnie przejazd dla rowerzystów z wykorzystaniem istniejącej sygnalizacji świetlnej dotychczasowego przejścia dla pieszych przez ul. Chorzowska. Dalej trasa prowadzi ciągiem pieszo-rowerowym przy ul. Chorzowskiej, obok ul. Tatrzańskiej, Stawu Wąwóz i ul. Sudeckiej. Od trasy nr 130 odchodzi alejka do Stawu Wąwóz. Przecina ul. Stawową przejazdem dla rowerzystów i biegnie jezdnią ul. Jodłowej, stanowiącej wyłącznie dojazd do osiedla, a następnie alejkami przez Lasek Chropaczowski wzdłuż ul. Bytomskiej. Ostatni odcinek tej trasy wykorzystuje torowisko kolejowe z przejazdem pod wiaduktem w ciągu ul. Bytomskiej, kończąc sie na północ od Os. Brzezina, tuz przy granicy z Bytomiem koło Łagiewnik.

Opis krajobrazu  i zabytków wokół trasy:

Park im. Mieszkańców Heiloo jest najstarszym parkiem w   Świętochłowicach.   W   1859   r.   kontrolowana   przez Donnersmareków Śląska Spółka Akcyjna dla Górnictwa i  Hutnictwa  Cynku wybudowała  w ówczesnej  Kolonii Świętochłowice gmach (dwór) dla Zarządu Spółki, a w 1866 r.   urządziła   przy   nim   park.   Obecnie   park   zajmuje powierzchnię   ok.   6   ha.   W   drzewostanie   dominują: kasztanowiec zwyczajny, klon jawor, lipa drobnolistna i dąb szypułkowy. W 2007 r. dwa najstarsze drzewa zostały uznane    za    pomniki    przyrody:    platan    klonolistny o obwodzie pnia 231 cm i kasztanowiec biały o obwodzie pnia 300 cm. Obecną nazwę park zawdzięcza współpracy miasta Świętochłowice z miastem Heiloo w Holandii zapoczątkowanej już w latach 80-tych XX w. Heiloo jest pierwszym miastem partnerskim Świętochłowic.

 

Staw   Wąwóz jest   zbiornikiem    powyrobiskowym   o   stromych północnych i wschodnich brzegach. Prawie połowa linii brzegowej stawu jest porośnięta roślinami szuwarowymi z dominacją trzciny i pałki szerokolistnej. Występuje tu również rzęsa drobna. Gniazduje tutaj łyska, kokoszka wodna oraz kaczka krzyżówka.
Od strony zachodniej i południowej staw otoczony jest niewielkim kompleksem drzew. Wyróżnia się w nim jesion wyniosły, wierzba krucha oraz topola czarna. Obecnie brzegi stawu stanowią miejsce wypoczynku i rekreacji.

 

Las Chropaczowski to dawne pola górnicze kopalni „Śląsk", zalesione po II wojnie światowej. Stanowi on doskonałą przestrzeń rekreacyjną dla mieszkańców okolicznych osiedli. Na opisywanym terenie wytworzyły się trzy typy siedliskowe lasu. Od stron południowej i północno-zachodniej graniczączy z osiedlami mieszkaniowymi las antropogeniczny tj. przekształcony przez człowieka. W części centralnej, w obniżeniu terenu wytworzyły się lasy łęgowe. Wschodnią i północną część zajmują grądy z występującymi tu: olszą czarna, topolą i grabem; możemy zaobserwować również: wiąz górski, czerwoną odmianę jawora, wierzbę kruchą, topolę holenderską i wiąz szypułkowy. Na terenie lasu znajduje się podsychający zbiornik wodny, w którym występują ślimaki: błotniarka stawowa i zatoczek rogowy. W lesie spotkać można pomrowa wielkiego czy ślinika luzytańskiego, które zostały zawleczone w naszą strefę klimatyczną z południa Europy. Jedynie w tym akwenie, dzięki występującej tu trzcinie i pałce szerokolistnej miejsce do gniazdowania znalazła kokoszka wodna, a nad wodą można spotkać ważki lecichę pospolitą czy łątkę dzieweczkę. W stawie co jakiś czas można usłyszeć i zaobserwować żabę zieloną lub wodną. Występuje tu zaskroniec, rzadkość na terenach miejskich. Oprócz tego zbiornika wodnego istniały na tym terenie jeszcze inne, które już wyschły. Owe zbiorniki i widoczne skarpy to pozostałości po dawnych wyrobiskach, sprzed II wojny światowej, z których wydobywano glinę do produkcji cegły. Na terenie Lasu Chropaczowskiego występuje wiele ptaków śpiewających takich jak: sikora, kowalik, zięba, kos. Czasami zalatuje tutaj jastrząb, prawdopodobnie z północno-zachodniej części miasta. Ze ssaków można spotkać kreta, ryjówkę aksamitną, a czasami zauważyć jeża.

 

Chropaczów to dzielnica Świętochłowic, położona na północny-zachód od centrum miasta, liczy blisko 8 tys. mieszkańców. Nazwę wsi rycerskiej Chropaczów wymieniono po raz pierwszy w 1295 r. w dokumencie księcia bytomskiego Kazimierza II. Wieś, założona na prawie niemieckim, rozlokowana wzdłuż dzisiejszej ulicy Łagiewnickiej, początkowo liczyła zaledwie kilku gospodarzy. Dobra chropaczowskie wielokrotnie zmieniały właścicieli, ostatecznie w 1826 r. nabył je Karl Lazarus hrabia Henckel von Donnersmarck. Od tego czasu w Chropaczowie następuje rozwój górnictwa węgla kamiennego (kopalnia "Śląsk") i hutnictwa cynku - huta „Guidotto". Rozwój przemysłu spowodował gwałtowny wzrost liczby ludności, co wiązało się z rozwojem budownictwa mieszkalnego o charakterze miejskim oraz budową obiektów publicznych. Pierwszy budynek szkoły w Chropaczowie powstał w 1866 r., drugi w 1898 r. W 1911 r. wybudowano gmach urzędu gminnego u zbiegu obecnych ulic Łagiewnickiej i Armii Ludowej. W 1913 r. poświęcony został kościół Matki Bożej Różańcowej. W 1875 r. Chropaczów stał się gminą, a w 1951 r. dzielnicą Świętochłowic.



Trasa nr 747

Prowadzi od skrzyżowania ul. Bytomskiej z ul. Krasickiego nowymi ciągami pieszo-rowerowymi wzdłuż ul. Krasickiego, ul. Korfantego, ul. Bieszczadzka i ul. Sudecką do ponownego polaczenia sie z trasa nr 130. W ciągu tej trasy są przejazdy dla rowerzystów przez ul. Zubrzyckiego i ul. Powstańców Śląskich oraz przejazd dla rowerzystów z wykorzystaniem istniejącej sygnalizacji świetlnej dotychczasowego przejścia dla pieszych przez ul. Chorzowska. Przejazd dla rowerzystów prowadzi też przez ul. Krasickiego.

Opis krajobrazu  i zabytków wokół trasy:

Piaśniki to najmłodsza dzielnica Świętochłowic. Pierwsza zabudowa   tego   terenu,   dziś   nieistniejąca,   powstała w   rejonie   skrzyżowania   dzisiejszych   ulic   Bytomskiej i Chorzowskiej na początku XIX w. W 1859 r. wybudowano tutaj    siedzibę    zarządu    Śląskiej    Spółki    Akcyjnej dla   Górnictwa   i   Hutnictwa   Cynkowego,  a   w   1866 założono  park.  Następnie  powstała   kolonia  domów robotniczych, a w 1906 r. szpital hutniczy. W latach 70 -80 XX w. wzniesiono nowe osiedla mieszkaniowe.

 

Staw Foryśka to jeden z wielu zbiorników wodnych na terenie miasta Świętochłowice. Jednakże ze względu na występującą tu bogatą awifaunę, nietypową dla miasta, Uchwałą Rady Miasta Świętochłowice z dnia 25 czerwca 2003 r. teren stawu wraz z jego otoczeniem objęto ochroną jako użytek ekologiczny. Na uwagę zasługują występujące tu: łyska, perkoz dwuczuby, kokoszka wodna, którą rzadko można obserwować na otwartym lustrze wody. Ptaki te prowadzą skryty tryb życia i przebywają najczęściej wśród gęstych zarośli i szuwarów. Na szczególną uwagę zasługuje remiz, który swoje gniazda zakłada w nadwodnych zaroślach w postaci wiszących worków. Wszystkie te ptaki tu gniazdują, czasami zalatuje rybitwa czarna. Na stawie Zojra, na południe od stawu Foryśka gniazduje łabędź niemy. Jest to również miejsce występowania płazów i gadów takich jak żaba jeziorkowa, żaba trawna, traszka zwyczajna, ropucha szara czy zaskroniec. Z ssaków można spotkać jeża europejskiego, kreta czy ryjówkę aksamitną. Występuje również liczna grupa różnych owadów.

 

Trasa nr 750

 

Odgałęzia sie od trasy nr 130 nieopodal wjazdu do Parku Heiloo od strony ul. Powstańców Śląskich i biegnie alejkami zamienionymi na ciąg pieszo-rowerowy, a następnie fragmentem ul. Zubrzyckiego, na którym ruch jest ograniczony do dojazdów na posesje. Dalej prowadzi wzdłuż ul. Chorzowskiej ciągiem pieszo-rowerowym, przekracza ul. Chorzowska wraz z trasa nr 747 i wylot ul. Sudeckiej z wykorzystaniem istniejącej sygnalizacji świetlnej dotychczasowego przejścia dla pieszych. Przy wjeździe na Skwer Piasniki jest krótki odcinek drogi dla rowerów, a następnie alejki zamienione na ciąg pieszo-rowerowy. Kolejny odcinek trasy nr 750 prowadzi drogą gospodarczą wokół cmentarza w Lipinach, przecina ul. Łagiewnicką, a następnie prowadzi jezdniami bocznych uliczek, drogą gospodarczą na dawnym torowisku kolejowym i dróżką do pl. Słowiańskiego, przecinając ul. żelazna. Dalej prowadzi skrajem pl. Słowiańskiego pasem wydzielonym dla rowerzystów z drogi gospodarczej, a następnie ciągiem pieszo-rowerowym wzdłuż ul. Chorzowskiej do granicy z Rudą Śląską koło Chebzia.

Opis krajobrazu  i zabytków wokół trasy:

Piaśniki to najmłodsza dzielnica Świętochłowic. Pierwsza zabudowa   tego   terenu,   dziś   nieistniejąca,   powstała w   rejonie   skrzyżowania   dzisiejszych   ulic   Bytomskiej i Chorzowskiej na początku XIX w. W 1859 r. wybudowano tutaj    siedzibę    zarządu    Śląskiej    Spółki    Akcyjnej dla   Górnictwa   i   Hutnictwa   Cynkowego,  a   w   1866 założono  park.  Następnie  powstała   kolonia  domów robotniczych, a w 1906 r. szpital hutniczy. W latach 70 -80 XX w. wzniesiono nowe osiedla mieszkaniowe.

 

Pierwotnie, na gęsto zalesionym terenie obecnych Lipin, znajdował się folwark, należący do obszaru dworskiego w Chropaczowie. Pierwsza pisana wzmianka o Lipinach pochodzi z 1802 r. Począwszy od 1823 roku rozpoczyna się intensywny rozwój górnictwa i hutnictwa, związany z inwestycjami von Donnersmareków: huta cynku „Silesia" (powstała z kilku mniejszych zakładów ok. 1858 r.) oraz kopalnia węgla kamiennego   „Matylda".   Zabudowę   mieszkalną   Lipin   stanowiły   początkowo prymitywne kolonie robotnicze, obecnie już nie istniejące. Później  powstały kwartały kamienic czynszowych pomiędzy ulicami Chorzowską i A. Świdra oraz nowoczesne osiedla zakładowe „Silesii" na południe od ul. Chorzowskiej. Dzisiejsza ul Chorzowska powstała w latach dwudziestych XIX w. jako pierwsza bita droga na Górnym Śląsku i była głównym traktem komunikacyjnym biegnącym z Królewskiej Huty (Chorzów) do Gliwic. W 1879 roku Lipiny stały się samodzielna gminą. Liczyły wówczas prawie 8 tys. mieszkańców. W 1930 r. liczba ludności przekroczyła 18,6 tys. Od 1951 roku obszar Lipin został włączony do Świętochłowic

Trasa nr 748

Rozpoczyna sie przy skrzyżowaniu ul. Bytomskiej z ul. Chorzowska, nieopodal hipermarketu Nomi.  Początkowo biegnie do Parku Heiloo z trasa nr 130, po czym odgałęzia sie, prowadząc przez park alejka. Dalej prowadzi krótko odcinkiem drogi dla rowerów w celu przeprowadzenia trasy przejazdem dla rowerzystów przez ul. Zubrzyckiego i ominięcia istniejących schodów w ciągu alejki osiedlowej.

Opis krajobrazu  i zabytków wokół trasy:

Park im. Mieszkańców Heiloo jest najstarszym parkiem w   Świętochłowicach.   W   1859   r.   kontrolowana   przez Donnersmareków Śląska Spółka Akcyjna dla Górnictwa i  Hutnictwa  Cynku wybudowała  w ówczesnej  Kolonii Świętochłowice gmach (dwór) dla Zarządu Spółki, a w 1866 r.   urządziła   przy   nim   park.   Obecnie   park   zajmuje powierzchnię   ok.   6   ha.   W   drzewostanie   dominują: kasztanowiec zwyczajny, klon jawor, lipa drobnolistna i dąb szypułkowy. W 2007 r. dwa najstarsze drzewa zostały uznane    za    pomniki    przyrody:    platan    klonolistny o obwodzie pnia 231 cm i kasztanowiec biały o obwodzie pnia 300 cm. Obecną nazwę park zawdzięcza współpracy miasta Świętochłowice z miastem Heiloo w Holandii zapoczątkowanej już w latach 80-tych XX w. Heiloo jest pierwszym miastem partnerskim Świętochłowic.

 

Las Chropaczowski to dawne pola górnicze kopalni „Śląsk", zalesione po II wojnie światowej. Stanowi on doskonałą przestrzeń rekreacyjną dla mieszkańców okolicznych osiedli. Na opisywanym terenie wytworzyły się trzy typy siedliskowe lasu. Od stron południowej i północno-zachodniej graniczączy z osiedlami mieszkaniowymi las antropogeniczny tj. przekształcony przez człowieka. W części centralnej, w obniżeniu terenu wytworzyły się lasy łęgowe. Wschodnią i północną część zajmują grądy z występującymi tu: olszą czarna, topolą i grabem; możemy zaobserwować również: wiąz górski, czerwoną odmianę jawora, wierzbę kruchą, topolę holenderską i wiąz szypułkowy. Na terenie lasu znajduje się podsychający zbiornik wodny, w którym występują ślimaki: błotniarka stawowa i zatoczek rogowy. W lesie spotkać można pomrowa wielkiego czy ślinika luzytańskiego, które zostały zawleczone w naszą strefę klimatyczną z południa Europy. Jedynie w tym akwenie, dzięki występującej tu trzcinie i pałce szerokolistnej miejsce do gniazdowania znalazła kokoszka wodna, a nad wodą można spotkać ważki lecichę pospolitą czy łątkę dzieweczkę. W stawie co jakiś czas można usłyszeć i zaobserwować żabę zieloną lub wodną. Występuje tu zaskroniec, rzadkość na terenach miejskich. Oprócz tego zbiornika wodnego istniały na tym terenie jeszcze inne, które już wyschły. Owe zbiorniki i widoczne skarpy to pozostałości po dawnych wyrobiskach, sprzed II wojny światowej, z których wydobywano glinę do produkcji cegły. Na terenie Lasu Chropaczowskiego występuje wiele ptaków śpiewających takich jak: sikora, kowalik, zięba, kos. Czasami zalatuje tutaj jastrząb, prawdopodobnie z północno-zachodniej części miasta. Ze ssaków można spotkać kreta, ryjówkę aksamitną, a czasami zauważyć jeża.

 

Staw Foryśka to jeden z wielu zbiorników wodnych na terenie miasta Świętochłowice. Jednakże ze względu na występującą tu bogatą awifaunę, nietypową dla miasta, Uchwałą Rady Miasta Świętochłowice z dnia 25 czerwca 2003 r. teren stawu wraz z jego otoczeniem objęto ochroną jako użytek ekologiczny. Na uwagę zasługują występujące tu: łyska, perkoz dwuczuby, kokoszka wodna, którą rzadko można obserwować na otwartym lustrze wody. Ptaki te prowadzą skryty tryb życia i przebywają najczęściej wśród gęstych zarośli i szuwarów. Na szczególną uwagę zasługuje remiz, który swoje gniazda zakłada w nadwodnych zaroślach w postaci wiszących worków. Wszystkie te ptaki tu gniazdują, czasami zalatuje rybitwa czarna. Na stawie Zojra, na południe od stawu Foryśka gniazduje łabędź niemy. Jest to również miejsce występowania płazów i gadów takich jak żaba jeziorkowa, żaba trawna, traszka zwyczajna, ropucha szara czy zaskroniec. Z ssaków można spotkać jeża europejskiego, kreta czy ryjówkę aksamitną. Występuje również liczna grupa różnych owadów.

 

Ścieżki rowerowe - mapa google